Według tradycji, za dynastii Tang (618-905 rok n.e.) istniał styl walki podobny do Tai Chi Chuan. Pustelnik Hsa Suan Ming, pochodzący z prowincji An Huei w południowo-wschodnich Chinach, mieszkał na górze Tse Yang i jadł tylko surowe pożywienie. Miał siedem stóp i pięć cali wzrostu, broda sięgała mu do pępka, a włosy do stóp. Hsa biegał tak szybko jak koń i często nosił drewno do miasta na sprzedaż. Śpiewał wtedy taką piosenkę:
Rano zanoszę drzewo na targ
O zachodzie przynoszę wino.
Gdzie jest mój dom?
W zielonych lasach między chmurami.
Li Pai(701-762 rok n.e.), jeden z największych chińskich poetów za dynastii Tang, wybrał się w podróż specjalnie po to, żeby odwiedzić Hsa, a nie zastawszy pustelnika w domu, zostawił mu wiersz na pobliskim moście. Dziś most ten nosi nazwę Mostu Oczekującego Nieśmiertelności. Sztuka walki Hsa nazywała się San-Hsi Chi i składała się z trzydziestu siedmiu ruchów podobnych do trzynastu pozycji Tai Chi Chuan stylu Chen. Niektóre z nich to: Strzelanie z Łuku do Śnieżnej Gęsi, Pozycja Śmietniczki, Wróbel Podnoszący Ogon, Pstrykniecie Palcami, Gniew Góry Tan, Mielący Młyn, Zwisanie z Drzewa i Kopanie. Metoda ćwiczenia polegała na stosowaniu pojedynczych pozycji: jeden ruch kończył się, a następny zaczynał się bez żadnego przejścia. Po przećwiczeniu trzydziestu siedmiu pozycji, łączyło się je automatycznie w jeden ciąg według zasady “ Osiem Trygramów w Ramionach i Pięć Elementów pod Stopami”, co znaczyło, że wszystkie ruchy odbywają się zgodnie z zasadami I-Ching. Forma ta, jako tożsama z zasadą Tai Chi, została nazwana Długim Chuan, czyli Długą Formą.
Li Tao Tze stworzył również długą formę zwaną Hien Tien, Chuan (Hien Tien stan przed stworzenia wszechświata), która rodzina Yu przekazywała później z pokolenia na pokolenie. Według legendy, poeta przeżył całą dynastię Tang i Ming, w sumie ponad tysiąc lat. Rzadko rozmawiał z ludźmi, żywiąc się wyłącznie jęczmieniem, którego jadł kilka funtów dziennie. Kiedy musiał się odezwać, mówił tylko: „życzę szczęścia”. Swojemu uczniowi Yu Lieu Chu przekazał następujące wersy o wewnętrznym doświadczeniu Długiej formy.
Jest bezdźwięczna i bezszelestna.
Ciało musi być przezroczyste jak powietrze.
Wszystkie ruchy naśladują naturę,
Tak jak dźwięk wielkiego dzwonu,
Który zwisa ze sklepienia starej świątyni.
Czasem bywa jak ryk tygrysa, albo krzyk małpy.
Nieruchoma woda dociera głęboko,
Morze wznosi się falami;
Dźwięk brzmi w ciele i umyśle.
Legendy o Hsa Suan Mingu i Li Tao Tze świadczą o istnieniu za dynastii Tang sztuk walki podobnych do Tai Chi Chuan.
Za panowania dynastii Liang ( 907-921 rok n.e.) Mistrz sztuk walki Hen Kon Yu stworzył Formę Dziewięciu Małych Niebios. Jego uczniem był Chen Lin Hsi, który nauczał z kolei Chen Mee ( obaj są autentycznymi postaciami historycznymi). Forma Dziewięciu Małych Niebios składała się z czternastu ruchów, między innymi Uniesienia Rąk, Prostego Bicza, Dużego i Nagłego Uderzenia Pięścią i Chwytania Ptasiego Ogona, które istnieją również w formie stylu Yang. Co więcej, pozycje Tai Chi Chuan, takie jak Pięść Pod Łokciem, czy Odepchnięcie Małpy, są odpowiednikami Kwiatu Między Liśćmi i Chmury nad Głową Małpy z formy Hen Kon Yu.
Chen Lien Hsi stwierdził, że nie można opanować sztuki Tai Chi Chuan bez studiowania I-Ching, gdyż nad Tai Chi Chuan trzeba pracować również doskonaląc umysł, przy czym należy uświadomić sobie jasno własne cele, ale nikomu nie wolno ich wyjawić. Zasady te są całkowicie aktualne do dnia dzisiejszego.
Wiadomo również, że Hu Chin Tze stworzył sztukę walki zwaną Hu Tien Fa, chociaż nie przetrwały żadne szczegółowe informacje na jego temat. Hu Tien to „stan po stworzeniu wszechświata”, a Fa oznacza „metodę”. Hu Tien Fa, które składa się z siedemnastu pozycji, kładzie nacisk na ruchy łokci. Główne pozycje tej metody to: Odparcie, Zawinięcie, Nacisk, Pchnięcie, Pociągnięcie, Rozdzielenie, Uderzenie Łokciem, Uderzenie Barkiem,. Ich funkcje są zbliżone do odpowiadających im ruchów z Tai Chi Chuan.
Podczas swojej podróży do Yang Chow, słynącego z urody miasta na północnym brzegu w dolnym biegu rzeki Jangcy, Hu napisał wiersz:
Czas mija
Lecz nie dbamy o to, ani ty, ani ja.
Wędrując gdzie chcę, bez przeszkód,
Czuję wiosenny powiew
Kiedy gram na flecie werandy herbaciarni.
Tak, więc przed San Fengiem istniało kilka systemów sztuki walki, ale to właśnie on połączył je w jedno Tai Chi. Do prostych form dodał taoistyczne techniki oddychania (chi kung) i wprowadził zasady I-Ching, aby jak sam stwierdził, wzbogacić Tai Chi i umożliwić ludziom cieszenie się długim i zdrowym życiem. Dlatego jest do dzisiaj szanowany i uważany za założyciela Tai Chi Chuan.
Chang San Feng przekształcił Tai Chi Chuan z prostej techniki walki w metodę pracy nad ciałem, umysłem i duchem, pozwalającą na osiągnięcia stanu harmonii, co w konsekwencji umożliwia wejście do czterowymiarowego świata.
